OSP Radość

Ochotnicza Straż Pożarna

Okres dwudziestolecia międzywojennego

 

Osiedle Radość powstało na przełomie XIX i XX w, na gruntach należących do Zbójnej Góry. W 1905 roku Osiedle w Radości liczyło 22 budynki mieszkalne, 3 sklepy i 35 stałych mieszkańców. Po pierwszej wojnie światowej i po uzyskaniu niepodległości przez Państwo Polskie – Warszawa jako stolica Polski zaczęła się bardzo intensywnie rozwijać. Szybko zaczęła wzrastać ludność nie tylko stolicy Polski, ale i okolicznych miejscowości.

Specyficzny mikroklimat, położenie wśród sosnowych lasów z bezpośrednią bliskością Wisły, linia kolejowa Warszawa-Otwock sprawiało, że Radość staje się osiedlem wypoczynkowym dla mieszkańców Warszawy. W 1921 roku w Radości znajduje się 103 budynki i mieszka już 294 stałych mieszkańców. Zabudowa drewniana stwarzała bardzo duże zagrożenie pożarowe, co bardzo szybko dostrzegli ojcowie założyciele naszej jednostki.

W 1926 roku grupa społeczników: Józef Formiński, Lech Stanisław i Wiktor Orliński podejmuje inicjatywę zorganizowania w Radości Ochotniczej Straży Pożarnej. Początki istnienia OSP w Radości były bardzo trudne, ze względu na brak funduszy na zakup sprzętu i wyposażenia do gaszenia pożarów. Aby zebrać pieniądze potrzebne do bieżącej działalności Obywatel Radości pan Józef Chęciński ofiarował swoją posesję na której były organizowane imprezy plenerowe zabawy i kwesty dla mieszkańców i letników z których pozyskiwano brakujące fundusze. Za zgromadzone w ten sposób pieniądze zostały zakupione: beczkowóz oraz umundurowanie dla strażaków ochotników.

Do pierwszego Zarządu OSP w Radości weszli: Józef Formiński, Lech Stanisław, Wiktor Orliński. Pierwszym Prezesem został pan Józef Falke, a pierwszym Naczelnikiem wybrano Kazimierza Świetlickiego. Pierwsi strażacy to: Stanisław Gawryś, Józef Zdziarski, Stanisław Gałązka, Jan Pustelnik i Roman Sieciński. Niezwykła popularność jednostki gaśniczej w Radości sprawiła, że już po roku od momentu założenia stan bojowy oddziału wzrasta do 24 członków.

W 1928 roku Zarząd Gminy Falenica przydziela na własność OSP – Radość plac pod budowę strażnicy konstrukcji palnej z drewna na sprzęt o zaprzęgu konnym. W celu pozyskania funduszy dalej były organizowane imprezy i występy amatorskie na zbudowanej z desek podłodze. Sygnałem alarmowym zwołującym strażaków na akcję bojową był strażak dyżurny jeżdżący na koniu i trąbiący na alarm.

Z biegiem czasu strażacy podejmują się zadania wybudowania strażnicy, która istnieje do dnia dzisiejszego jako „Stare Koszary”. Przy budowie w czynie społecznym wyróżnili się: Stanisław Rak, Stanisław Gac i Aleksander Chmielewski. W 1932 roku powstaje Zrzeszenie Obywateli Miłośników Radości, które łączy swoją działalność z działalnością OSP. Zarząd Zrzeszenia Miłośników Radości zakupuje motopompę typu „SIS”, a w 1933 roku w uznaniu zasług dla OSP Radość mieszkańcy fundują pierwszy sztandar dla jednostki OSP. Wybuch wojny zastaje jednostkę w pełnym składzie jednostki zmotoryzowanej z samochodem gaśniczym marki „Chevrolet”. Od momentu powstania jednostki w roku 1926 do wybuchu wojny w 1939 roku funkcję Prezesa OSP piastowali druhowie: Wiktor Orliński i Józef Falke, zaś funkcję Naczelnika OSP Radość sprawują kolejno: Kazimierz Święcicki, Władysław Krysiński, Edward Kocioł, Eugeniusz Kober i Antoni Fomin.

Okupacja i okres wojny

Specyficzne położenie Osiedla Radość wśród lasów i drzew sosnowych, a także bliskość Warszawy jako dużego ośrodka ruchu oporu sprawiło, że OSP i jej członkowie stają się żywymi uczestnikami walki z okupantem niemieckim. Już na początku okupacji hitlerowcy usuwają przedwojenny Zarząd OSP i powołują komendantów straży zatwierdzonych przez władze okupacyjne. Działalność ta nie przynosi Niemcom spodziewanych rezultatów. W 1941 roku z obozu powraca druh Antoni Fomin i zostaje automatycznie nowym komendantem straży. Mimo zakazu zgromadzeń i konieczności uzgadniania z okupantem terminarzu wszystkich zbiórek i ćwiczeń władze OSP w Radości organizują spotkania bez wiedzy i zgody okupanta, na których omawiane są nie tylko sprawy związane z działalnością pożarniczą, ale też i działalność konspiracyjna. Jednostka OSP w tym czasie liczy 60-ciu członków. Oprócz sekcji bojowych, organizowana jest również drużyna żeńska w tym sekcja ratowniczo-sanitarna w składzie: Halina Jaźwińska, Stanisława Sulińska, Krystyna Sulińska, Julia Slagowska i Julia Dmochowska. Strażaków w tym trudnym okresie cechowała: wielka patriotyczna solidarność, koleżeńskość i dyscyplina. Okupacyjna działalność dobrze zapisała się w świadomości mieszkańców Radości i okolic, a społeczeństwo osiedla darzyło wszystkie druhny i druhów sympatią i poważaniem. Wyrazem tego było uroczyste wręczenie w dniu świętego Floriana patrona strażaków 4-go maja 1942 roku, zakupionej przez Obywatela Radości pana Mieczysława Tatomira motopompy marki „PEONIA”. Akt przekazania przekształcił się w patriotyczną manifestację na terenie OSP. Od 1941 roku przy straży działa amatorski teatr konspiracyjny w następującym składzie: Maria Piotrowska, Janina Rydel, Nina Dall, Irena Kraft, Irena Nożańska, Danuta Kowalska, Zofia Książkiewicz, Eugenia Oświęcimska, Halina Leszczyńska, Wacław Orski-Oświęcimski, Jan Wiśniewski, Stefan Rembowski, Jerzy Rogowski, Jerzy Truskowski, Jan Suchner, Stefan Rogulski (zamordowany na Pawiaku), Henryk Szwejcer i inni. Zespół teatralny pomimo cenzury i niemieckiej kontroli wystawiał sztuki będące na niemieckim indeksie takie jak: „ICH CZWORO”, „SKIN ZAPOLSKIEJ-GOBELIN”, „PAPA SIĘ ŻENI”, „KRÓLOWA PRZEDMIEŚCIA”, „UŚMIECH LASU”, „SUBLOKATORKA”, RADCY PANA RADCY”, „WICEK I WACEK”. Wśród dozwolonego repertuaru wystawiano operetki i wodewile, w które wplatane były satyryczne numery ośmieszające okupanta. Zespół teatralny odbywał próby w godzinach wieczornych narażając się na represje ze strony okupanta. Pomimo groźby i łapanek, żaden z członków zespołu nie zrezygnował z pracy konspiracyjnej w straży. Eugenia Oświęcimska zorganizowała w tym trudnym okresie zespół dziecięcy, który w niedziele i święta wystawiał sztuki i spektakle dla najmłodszych mieszkańców. Dochód z imprez przeznaczony był na cele Domu Dziecka w Zbójnej Górze i pomoc dla organizacji konspiracyjnych. Wszystkie spektakle cieszyły się dużym powodzeniem i zainteresowaniem mieszkańców, a w nagrodę dla aktorów przedstawienia nagradzane były niemilknącymi oklaskami. Teatr amatorski doczekał wyzwolenie i przetrwał do 1952 roku. Położenie Osiedla Radość wśród lasów sosnowych stało się naturalnym sojusznikiem w przeprowadzaniu zadań konspiracyjnych i znacznie ułatwiało kontakty pomiędzy członkami organizacji niepodległościowych. Na terenie Radości działała Armia Krajowa. OSP utrzymywała łączność telefoniczną z innymi oddziałami straży pożarnej, a także z osobami mającymi kontakt z organizacjami niepodległościowymi. OSP Radość była w tym czasie wielokrotnie miejscem spotkań i kontaktów pomiędzy wieloma osobami działającymi w tym czasie w podziemiu. Wiele domów na terenie Radości było magazynami broni. W jednym z nich należącym do oddziału AK został wykryty przez gestapo magazyn broni. Niemcy otoczyli dom w którym znalazło schronienie dwóch członków z oddziału ppor. „SKRYTEGO” – Jerzy Mrozowski i Franciszek Zaręba. Wywiązała się strzelanina i dwóch Niemców zostało zabitych, trzeci został ciężko ranny. Partyzanci korzystając z osłony nocy uciekli do lasu, a dom na skutek wybuchów zaczął płonąć. Niemcy w odwecie nie pozwolili gasić pożaru mimo przybyłej jednostki strażaków ochotników i jako represję za zabitych chcieli spalić Radość. Na skutek starań mieszkańców, a w szczególności druha Władysława Nachmana Niemcy zadowolili się wypłaconym przez mieszkańców okupem. Akcja ta została opisana w książce Henryka i Ludwika Witkowskich pt. „KEDYWIACY” w której wspomnienie o w/w akcji zamieścił druh Antoni Fomin. 
W okresie okupacji niemieckiej ponieśli śmierć następujący druhowie:

  1. Stanisław Burza ur. w 1922 roku – poległ w walce z okupantem w 1945 roku
  2. Aleksander Chmielewski ur. w 1904 roku – rozstrzelany w Falenicy w 1945 roku
  3. Mieczysław Sulej ur. w 1902 roku - rozstrzelany w Radości w 1943 roku
  4. Władysław Gac - rozstrzelany w Radości w 1943 roku
  5. Mieczysław Szulc - rozstrzelany w Radości w 1943 roku

 

Okres powojenny

W dniu 30 lipca 1944 roku do Radości wkraczają czołgi radzieckie. Strażnicę OSP zajmują wojska sowieckie. W lesie w okolicach Międzylesia wojska niemieckie okopują się i walka toczy się do 14 września 1944 roku tj. do dnia w którym zostaje wyzwolona warszawska Praga. Z chwilą, gdy front przesuwa się bardziej na zachód, strażnica OSP staje się centralnym punktem ogniskującym życie społeczno-kulturalne Radości. Pamiętnym wydarzeniem tamtego okresu był udział oddziału OSP Radość  w defiladzie wojskowej w dniu 11 listopada 1944 roku, przy udziale dowódcy frontu, szefa sztabu generalnego i przedstawiciela tymczasowej władzy administracyjnej. 
Dla OSP następuje nowy okres działania już w nowej jakże zmienionej rzeczywistości Polski powojennej. W pierwszym okresie po wojnie następuje okres porządkowania i zdobywania na różne sposoby sprzętu ppoż. zagrabionego przez Niemców w czasie odwrotu.  
Na początku 1945 roku zostaje zwołane pierwsze po wojnie Walne Zebranie Członków OSP. Pierwszy powojennym Prezesem OSP Radość zostaje Stanisław Rutkowski, a Naczelnikiem wybrano Wacława Oświęcimskiego. W marcu 1945 roku następuje reorganizacja straży. Prezesem zostaje wybrany Zygmunt Cieszkowski, a nowym Naczelnikiem wybrany zostaje ponownie Antoni Fomin. Nowy Zarząd zabiera się do ciężkiej powojennej pracy, uzupełniając brakujący sprzęt i uzbrojenie ppoż. Z demobilu OSP otrzymuje samochód ciężarowy marki „DODGE”, który zostaje przystosowany do nowych warunków pracy jako wóz bojowy. Dokupiona zostaje motopompa. Druh Włodzimierz Jachniewicz ofiarował kompresor, Konrad Rygaczewski przerabia i dostosowuje samochód do nowych potrzeb wozu bojowego, dzięki czemu jednostka OSP osiąga stan gotowości bojowej. 
W 1947 roku następuje ponowna zmiana Zarządu. Prezesem OSP wybrano  Wacława Oświęcimskiego, a Naczelnikiem Jana Pustelnika, Stanisław Suliński zostaje Z-cą Naczelnika, Skarbnikiem i Gospodarzem zostaje Stanisław Rek. Nowy Zarząd przystępuje do dalszego porządkowania i odbudowy zniszczonej strażnicy. 
Rok 1948 przynosi kolejne zmiany w Zarządzie OSP. Prezesem zostaje Józef Fabisiak, a Naczelnikiem zostaje Jerzy Celma-Panek. Stan liczebny OSP wynosi 40-tu czynnych strażaków. Zarząd podejmuje wysiłki w celu odpowiedniego przeszkolenia oddziału strażaków oraz podwyższenia profilaktyki pożarowej na terenie Radości i okolic. Wiązało się to z ofiarami i kontuzjami ponoszonymi przez druhów biorących udział w akcjach gaśniczych. Poparzeniom w tym czasie ulegli druhowie Stanisław Gac i Tadeusz Żurawski. Dźwięk syreny alarmowej powodował, że gotowość bojowa była natychmiastowa. Sekcja bojowa do pożaru wyjeżdżała w przeciągu 3÷4 minut, a pozostałe sekcje od 7÷15 minut. OSP w Radości była pierwszą w kraju jednostką, która wezwała strażaków do współzawodnictwa w zabezpieczeniu przeciwpożarowym terenu. W celu poprawy gotowości bojowej strażacy zostają wysłani na kurs mechaników obsługi pomp i kierowców samochodów, organizowany przez Wojewódzki Zarząd Straży w Rembertowie. 
Lata 1950-1951  są okresem wyjątkowym w życiu OSP i pożarnictwa w Polsce. Likwidacji ulega Związek Ochotniczych Straży Pożarnych, a OSP podporządkowane zostają Komendzie podlegającym Radom Narodowym. Strażacy zostają uzależnieni od Komendantów Powiatowych, którzy mają prawo ingerencji w wewnętrzne sprawy OSP i mogą usuwać członków z komend OSP. W 1951 roku Radość zostaje włączona do Warszawy i w tym samym roku OSP Radość obchodzi XXV rocznicę założenia. Na uroczystość licznie przybywają przedstawiciele lokalnych władz, organizacje społeczne, okoliczne jednostki OSP i władze pożarnicze. Po apelu na cześć poległych strażaków ochotników w czasie wojny, zostaje przeprowadzony pokaz gaszenia palącego się budynku. Koniec roku 1951 przynosi kolejną zmianę władz OSP. 15 grudnia został wybrany nawy Zarząd OSP w następującym składzie: Stefan Szczepaniak, Szymon Walter, Eugenia Oświęcimska, Wacław Jakiel, Stanisław Rak, Władysław Frankiewicz, Walenty Rembowski, Tadeusz Smoleński i Czesław Kosek. Nowy Zarząd podejmuje decyzję o wybudowaniu murowanego garażu jako pomieszczenie dla wozu bojowego. Fundusze na zaplanowane inwestycje zdobywano poprzez organizację imprez artystycznych i zabaw tanecznych w niedziele i święta. 
W roku 1957 następuje reaktywacja Związku Ochotniczych Straży Pożarnych i przywrócenie dawnej roli i znaczenia strażakom ochotnikom. Do szeregów OSP wracają staży druhowie, a komendantem zostaje druh Janusz Szczepaniak. Na wniosek Komendy Stołecznej Straży Pożarnych do jednostki OSP w Radości zostaje przydzielony zawodowy (pełnoetatowy) kierowca-mechanik. 
W 1959 roku następują kolejne wybory. Do Zarządu OSP weszli następujący członkowie: Stefan Szczepaniak, Janusz Szczepaniak, Tadeusz Żurowski, Czesław Kosek, Wacław Oświęcimski i Stanisław Rak. Do Komisji Rewizyjnej weszli: Włodzimierz Juchniewicz, Marian Kaźmierczak, Zygmunt Cieszkowski i Konrad Rykaczewski.  Nowe władze OSP grodzą teren siatką, odnowiona zostaje  sala teatralna i urządzone zostaje w niej panoramiczne kino „SŁOWIK”.
W 1960 roku Zarząd Stołeczny Związku Ochotniczych Straży Pożarnych oddelegowuje do pracy w OSP Radość znanego działacza pożarniczego, druha Stanisława Goca członka Zarządu Stołecznego jako opiekuna OSP Radość. W 1963 roku druh Stanisław Goc zostaje wybrany na Naczelnika w Zarządzie OSP. Pozostali członkowie Zarządu to: Prezes - Stefan Szczepaniak, Sekretarz - Wacław Oświęcimski, Skarbnik - Tadeusz Żurowski, Gospodarz - Czesław Kosek. W skład Komisji Rewizyjnej weszli: Włodzimierz Juchniewicz, Marian Kaźmierczak, Zygmunt Cieszkowski. W tym czasie straż w Radości dysponuje samochodem bojowym „STAR 25”.
Wybrany po raz drugi w 1970 roku  na stanowisko Naczelnika Stanisław Goc, postanowił radykalnie odmłodzić drużynę strażacką. Za jego drugiej kadencji przyszło do straży 23 młodych druhów. W skład drużyny młodzieżowej weszli: Jerzy Doliński, Dariusz Gawryk, Waldemar Gąsowski, Andrzej Głowala, Zdzisław Jaroszewicz, Marek Kowalski, Paweł Kowalski, Ryszard Komorowski, Arkadiusz Kot, Krzysztof Koć, Arkadiusz Leszczyński, Sławomir Malczyk, Mieczysław Marcinkowski, Marek Pawłowski, Andrzej Paździoch, Zbigniew Sieradzki, Andrzej Sroka, Dariusz Szarejko,  Kazimierz Szczęsny, Zbigniew Szczęsny, Bogdan Trybała, Włodzimierz Winnicki. Po przygotowaniach i treningach sekcja młodzieżowa wzięła udział w zawodach Stołecznych w dniu 20 czerwca 1970 roku na stadionie X-lecia w Warszawie. Drużyna w składzie: dowódca sekcji - Dariusz Szarejko, I rota - Mieczysław Marcinkowski i Sławomir Malczyk, II rota - Włodzimierz Winnicki i Andrzej Sroka, rozdzielaczowy - Dariusz Gawryk, łącznik - Waldemar Gąsowski zdobyła I miejsce na zawodach i po raz pierwszy w historii OSP Radość okazały puchar. Puchar wręczał osobiście Komendant Stołecznych Straży Pożarnych druh pułkownik pożarnictwa Zdzisław Zalewski. Łącznie drużyna w wymienionym składzie zdobyła pięć pucharów na przestrzeni od 1970÷1977 roku, a za osiągnięcia szkoleniowe i postawę moralną drużyna otrzymała dodatkowo w nagrodę magnetofon nowoczesnej generacji. Wysiłek poniesiony wspólnym kosztem oraz zdobyta wiedza fachowa i zdobywane sprawności podczas zawodów szkoleniowo-bojowych na szczeblu rejonowym i wojewódzkim wpłynęło na władze Związku Ochotniczych Straży  Pożarnych i Komendę Stołeczną Straży Pożarnych na powstanie bardzo pozytywnej opinii o OSP w Radości. 
Wśród strażaków ochotników zrodziła się myśl o wybudowaniu nowej strażnicy dla potrzeb OSP. Pierwsze kroki w tym kierunku zostały poczynione już w roku 1959, jednak na skutek nieprawidłowości i braku funduszy budowa była realizowana przez blisko dwie dekady. Społeczny Komitet Budowy Strażnicy został zarejestrowany w Urzędzie Dzielnicy Praga Południe, a przewodniczącym Komitetu został druh Stanisław Goc. W skład Komisji Budowlanej weszli: członkowie – Marian Marcinkowski, Czesław Kosek, Ireneusz Świniarski i Tadeusz Żurowski. Kierownikiem Budowy był Ireneusz Świniarski, inspektorem nadzoru był inż. Władysław Furmanek, księgową budowy była – pani Janina Stanisława Celma-Panek. Uroczyste otwarcie nowej Strażnicy nastąpiło w dniu 20 marca 1977 roku, a dodatkową atrakcją było uroczyste wręczenie strażakom nowego sztandaru. Sztandar ufundowała Dzielnicowa Rada Narodowa Warszawa Praga-Południe, a uroczystego przekazania sztandaru dokonał pan Jerzy Kręźlewicz – Przewodniczący Rady. Sztandar udekorowano również Złotym Medalem Za zasługi Dla Pożarnictwa, a dekoracji dokonał druh Kowalski, pełniący funkcję V-ce Prezesa Zarządu Stołecznego OSP.  W tym okresie tj. do 1980 roku funkcję Prezesa pełnił druh Zygmunt Szerejko, Naczelnikiem był druh Stanisław Goc, a zastępcą Naczelnika druh Tadeusz Żurowski, funkcję Gospodarza sprawował druh Marian Marcinkowski, a Skarbnikiem był druh Kazimierz Kolankiewicz, Przewodniczącym Komisji Rewizyjnej był druh Zdzisław Wojciechowski, a sekretarzem druh Edward Kotwa. 
Po rezygnacji z funkcji Prezesa druha Zygmunta Szerejki w 1980 roku, Prezesem i Naczelnikiem został Stanisław Goc, zaś zastępcami Prezesa zostali: marian Marcinkowski i Waldemar Gąsowski, Przewodniczącym Komisji Rewizyjnej druh Zdzisław Wojciechowski.

 

Okres po roku 1989

Po zmianach politycznych w Polsce po roku 1989 przybywa do naszej OSP druh Krzysztof Łaszkiewicz który sprawuje jednocześnie w tym okresie funkcję Prezesa Zarządu Stołecznego Związku OSP. W roku 1990 Henryk Nowak zostaje Prezesem Zarządu OSP Radość i funkcję tę sprawuje do 28.08.1992 roku. W tym okresie funkcję Skarbnika sprawuje Stanisław Goc.
W dniu 10 czerwca 1991 roku postanowieniem VI Wydziału Ksiąg Wieczystych Sądu Rejonowego dla Warszawy Mokotowa OSP Radość przejmuje przez zasiedzenie nieruchomość o powierzchni 5447 m2 przy ulicy Tomaszewskiej 4 pod nr KW 131702. 
W dniu 1 października 1992 roku OSP Radość otrzymuje ufundowany przez Urząd Dzielnicy Gminy Warszawa Praga-Południe sztandar na uroczystej XXXVI Sesji Rady Gminy. Wręczenia sztandaru dokonuje pan Andrzej Ziółkowski pełniący funkcję Przewodniczącego Rady Gminy Warszawa Praga-Południe. W dniu 16 października 1992 poczet sztandarowy OSP Radość wziął udział w ogólnoświatowych uroczystościach odsłonięcia pomnika w Paryżu, ku czci zamordowanego przez komunistyczną bezpiekę kapelana SOLIDARNOŚCI i wszystkich ludzi pracy – księdza Jerzego Popiełuszki. Poczet sztandarowy uczestniczył w następującym składzie: chorąży - Marian Marcinkowski, asystenci pocztu to: Waldemar Gąsowski i Józef Giedrowicz. Pod opieką druha Marka Frelka druhowie uczestniczący w uroczystościach zawieźli do Paryża kamień polny o długości około 40 cm na którym wyryty został napis ku wiecznej pamięci „Ochotnicza Straż Pożarna Warszawa - Radość”
W dniu 4 października 1998 roku wybrany zostaje kolejny Zarząd w składzie: Prezes – Edward Kotwa, Z-ca Prezesa - Stefan Przywóski, Naczelnik – Waldemar Gąsowski, Z-ca Naczelnika – Marian Marcinkowski, Sekretarz – Renata Gąsowska, Skarbnik – Edward Kotwa, Gospodarz – Marian Marcinkowski. Komisja rewizyjna w składzie: Przewodniczący – Władysław Jesiotr, Członek Komisji rewizyjnej – Krzysztof Duszyński i Jerzy Dziedzic. Druh Stanisław Goc zostaje Prezesem honorowym i pełni jednocześnie funkcję począwszy od 13 marca 1996 roku Prezesa Zarządu Miejskiego Związku Ochotniczych straży Pożarnych. Zarząd pełni funkcję w wybranym składzie do 2007 roku. 
W dniu 18 marca 2007 roku wybrany zostaje Zarząd w składzie: Przewodniczący – Edward Kotwa, W-ce Prezes Naczelnik – Waldemar Gąsowski, Wiceprezes – Stefan Przywóski, Skarbnik – Krystyna Gąsowska, Sekretarz – Tadeusz Doliński, Gospodarz – Zdzisław Jaroszewicz, Członek – Marek Frelek. Do Komisji Rewizyjnej powołano następujących druhów: Przewodniczący – Piotr Kosiński, Członek Komisji Rewizyjnej – Andrzej Frelek i Krzysztof Mamaj. Na wyposażeniu naszej jednostki znajduje się samochód bojowy marki Żuk z autopompą, ponadto jednostka posiada dwie motopompy wzór PO-5.
Obecnie po latach zastoju OSP Radość odbudowuje swoją pozycję i dobre imię wśród mieszkańców Radości. W maju 2009 roku do straży wstępuje grupa trzech nowych członków: Tomasz Borkowski, Michał Tarcz i Paweł Borkowski. Tomek Borkowski wraz z kolegą Danielem Wołowskim – późniejszym członkiem drużyny młodzieżowej organizuje grupę młodych strażaków ochotników, która dzięki staraniom Prezesa Edwarda Kotwy i dobrym kontaktom z jednostką straży zawodowej, od września 2009 roku zaczyna regularne treningi i przygotowania do zawodów. Wśród młodych członków należy tutaj wymienić: Michała Mamaja – członka OSP od 2007 roku, Jakuba Krasuskiego, Mateusza Wewerka, Jakuba Olszewskiego i Przemysława Makowskiego. Wszyscy młodzi druhowie wykazują się dużym zaangażowaniem w wykonywaniu obowiązków szkoleniowych i dyscypliną organizacyjną, podporządkowując się rozkazom i poleceniom strażaków zawodowych prowadzących zajęcia szkoleniowe. Na wiosnę 2010 roku planowane jest wystawienie drużyny młodzieżowej w zawodach sprawnościowych na szczeblu powiatu warszawskiego. Będzie to nasze pierwsze uczestnictwo w zawodach od blisko 30 lat.